1. چند سالی است که هر از گاهی شاهد فراغت جمع از عزیزان ما در دانشگاه بامیان هستیم. بر اساس گزارش ها از بامیان دیروز نیز تعداد360تن از دانشجویان دختر و پسر این دانشگاه مراسم فارغ التحصیلی شان را جشن گرفتند.خوشحال از این که دیگر از خاک بامیان برای دفن اجساد کشته شدگان  استفاده نمی شوند و امروز در این سرزمین, بهار جوان و دانش قد علم کرده است. با این هم, نباید فراموش کرد که سنگ بنایی اولیه ی این دانشگاه, در واقع از استخوانهای عزیزان ,و آب و گِل آن از گوشت و خون جوانان و دلیرمردانی هست که در بدترین شرائط ممکن از مرزهای بامیان و هزارجات به دفاع بر خواستند و از تأسیس این دانشگاه پاسداری و حمایت نمودند. آنان که دیروز سلاح به دست گرفتند تا فرصت قلم زدن امروز را برای جوانان ما به وجود آورند.

یقیناً اگر دانشگاه بامیان در دوران مقاومت تأسیس نشده بود, امروز مردم ما برای جشن فراغت عزیزان شان به تخار, قندوز و پروان یا جلال آباد, کنر و لغمان می رفتند و یا هم شاید اصلا شاهد چنین شکوه و عظمت برای فرزندان شان نبودند؛ چنان که در تاریخ گذشته ی خویش شاهد نبودیم. گرچه گفته اند که جنگ در ذات خویش همیشه مذموم و نامقدس است و آثاری جز ویرانگری ندارد, اما برای دوران مقاومت اگر هیچ آثار خیری قائل نباشیم , حداقل همین یک اثر را باید قدر بدانیم.

2.   علم و دانش مرز نمی شناسد؛ فراغت از یک مقطع تحصیلی به معنای محدودیت در قدرت و امکانات دولت است؛ نه به معنای محدودیت در قدرت اراده, نه مرز برای تفکر و اندیشه, نه حد معین از خدمت برای کشور, جامعه و هم نوعان انسان. همه باید بدانیم و میدانیم که قبولي در كنكور، ورود به دانشگاه, فراغت از يك مقطع تحصیلی در عین حال که پیمودن یک گام به سوی موفقيت است, اما هیچکدام در زندگی هدف نيست و نباید هدف قرار گیرد؛ بلكه هدف رشد علمی و اعتلاي فرهنگي کشور و جبران عقب ماندگي هاي تاریخی جامعه, و مقصد کم کردن فاصله با قافله ی تمدن بشری و درنهایت تأمین یک زندگی سعادتمند و انسانی است.

3. وقت ما هرروز شاهد نوآوري هاي علمي، رشد تکنولوژی و فناورهاي جدید و ثبت اختراعات ناشی از تحقیقات و پژوهش در دانشگاه هاي جهان, حتی کشورهای همسایه و پیرامون خود هستیم, اما می بنیم که دردانشگاه هاي کشور ما تحقيق وپژوهش که محور توسعه ی علمی هر کشور است, در حد بسیار ابتداي آن هنوز برای دانشجویان و خیلی از استادان ما نامفهوم و ناشناخته است, تاچه رسد به عرضه ی پژوهش و تحقیقات با رویکرد علمي و استانداردهای جهانی،در صورت تداوم این روند هیچ چشم انداز روشن را فراروی دانشگاه ها و افق جدیدی را فراروی دانشجویان کشور نمی توان دید.

4. به امید روز که دانشگاه های ما به دور از سایه تعصب و تبعیض, تبدیل به محیط علمی و مکان برای اعتلای فرهنگی کشور گردیده و دانشجویان ما با کوله باری از دانش وارد عرصه خدمت به جامعه گردد.

با این همه فراغت جمع از دوستان و عزیزان در دانشگاه بامیان, نويد بخش فرداي روشن و آهنگ حرکت به سوی یک زندگي سعادت مند خواهد بود. این جشن فراغت برای عزیزان, خانواده های شان و جامعه ی علمی کشور مبارکباد!