"دشواری های عبور از وضعیت موجود؛ به وضعیت مطلوب"
از سری یاد داشت های فیسبوکی ام:
تقریبا از ابتدای شکل دهی حکومت وحدت ملی، پیدا بود که هدایت و رهبری حکومت، با دو برنامه متفاوت، با دو چهره متقابل، و با دو اندیشه ای متضاد، غیر ممکن و یا دشوار خواهد بود. اما آن روزها شاید فکر اساسی و راه حل منطقی برای مشکل انتخابات سنجیده نشد. زمام سرنوشت به دست امریکایی ها سپرده شد و آن ها نیز، تنها راه حل بن بست سیاسی موجود را در جلوگیری از شکست پروسه انتخابات جستجو کردند و بس.طرفداران دو آتشه هر دو تیم انتخاباتی نیز در آن ر...وزها، به چیزی کمتر از رفتن به "ارگ" آن هم تا سرحد "مرگ"، راضی نبودند و به غیر از شکست تیم رقیب،به چیزی دیگری فکر نمی کردند.اکنون، شرایط زندگی در کشور روز به روز دشوارتر و نا امیدی و نارضایتی عمومی از عملکرد این حکومت بیشتر، و بحران بی اعتمادی و فاصله میان دولت و ملت، هر روز عمیق تر می شود.هیچ چشم انداز روشنی هم برای بهبودی وضعیت موجود، دیده نمی شود.
اما در روزهای اخیر همگام با تظاهرات ها و تحصن ها و افزایش گیروگیری و تلفات نظامیان کشور، برخی خواسته ها از تامین امنیت و بهبودی وضعیت عمومی فراتر رفته و کم کم به طلب استعفای مقامات و برکناری آنها از حکومت، تبدیل می شود.چنانچه این خواست عمومیت یافته و به تمامی اقشار و انحای کشور گسترش یابد، و مردم تنها راه حل مشکلات را در استعفای حکومت جستجو نماید، تحقق چنین خواستی بازهم وضعیت غیر قابل تصوری را برای کشور رقم خواهد زد؛ زیرا در شرایط کنونی، هیچ بدیل برای این خواست، جستجو نگردیده و هیچ تضمین برای آینده بهتر وجود ندارد. شرایط منطقه و بحران در کشورهای خاورمیانه نیز وضعیت را پیچیده تر ساخته است.حداقل این که بخش از توجهات جامعه بین المللی را به بیرون از مرزهای افعانستان معطوف ساخته است.در چنین وضعیتی، اصرار بر استعفاو کناری گیری سران حکومت وحدت ملی، امر منطقی و اقدام مطمن به نظر نمی رسد.از سوی هم، می دانیم که حکومت های دموکراتیک همانگونه که به خواست مردم روی کار می آیند؛ و در شرایطی هم تحت فشار افکار عمومی کنار می روند.اما حکومت فعلی افغانستان نه بر اساس خواست عمومی، بلکه بر اساس یک "معامله سیاسی" به وجود آمده است.اقدام برای کنار زدن سران این حکومت، هزینه های بیشتر از روی کار آوردن آن را بر ملت تحمیل خواهد کرد.
در هر صورت، وضعیت موجود برای مردم دشوار و غیر قابل تحمل است.اما شرایط عبور از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب نیز، آسان نخواهد بود؟ و از لازمه آن پرداخت هزینه است.
سوال اینجاست که آیا بازهم مردم آمادگی پرداخت چنین خسارت های را دارند؟ آیا بدیل برای این حکومت پیش بینی شده است؟ آیا با فروپاشی این حکومت، وارد یک بحران عمیق تر از این، یا دهه هفتاد و دوره طالبان، نخواهیم شد؟
شما چه فکر می کنید؟چه راه حل معقول و منطقی برای عبور از شرایط کنونی وجود دارد؟
یک جهان اعجاز دارد بامیان